تبلیغات
بیاد سردار شهید مهندس حسین شوریده - تجدید پیمان
بیاد سردار شهید مهندس حسین شوریده
منوی اصلی
مطالب پیشین
کارنامه عملیات ها
جنگ دفاع مقدس
پیوندهای روزانه
نویسندگان
نظرسنجی
برای شادی ارواح مطهر شهدای انقلاب کدام گزینه را انتخاب می کنید؟












آمار وبلاگ
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • کل بازدیدها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین به روز رسانی :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
درباره ما

بخشی از نامه سردارشهید شوریده به همسرش......

ناگهان خدا را دیدم. باور کن! باور کن! باور کن!

بهار من! احساس می کنم که هرگز نخواهی توانست دریابی که من چه می کشم.

من دارم ذوب می شوم.

این یک احساس شاعرانه و خیال پردازانه نیست؛ چون خود می دانی که ما را با این عوالم کاری نیست.

واقعیتی بیرونی است. اما گاه احساس می کنم که در این ذوب شدن، اوج می گیرم. بالا می روم تا «قاب قوسین او ادنی».

و امشب این احساس را دیدم!

باور کن! دست نوازش گرش را بر سرم احساس کردم.

خود را در زیر باران لطف بی دریغش یافتم.

احساس کاذبی نبود. هوشیار بودم؛ کاملاً.

باور کن! او را لمس کردم . بی تاب شده بودم. طاقت نیاوردم؛ به خاک افتادم؛ سجده کردم؛

می خواستم فریاد بزنم و گریه گریه گریه ... بیش از هر زمان دیگر او را به خود نزدیک احساس کردم:

اقرب من حبل الورید...

نفسم تنگی می کند؛ قلبم را دردی عظیم می فشارد و من همچنان دست او را بر سرم احساس می کنم.

بهار من! بغض گلویم را می فشارد... حالت غریبی است. از خودم تعجب می کنم. راستی چه شده؟

غوغایی عظیم در درونم برپاست. فکری در من جوانه می زند؛ رشد می کند؛ بزرگ و بزرگ تر می شود

و تمامی وجودم را می گیرد. حس می کنم که دیگر من نیستم و این مسئله، خود رنج دوباره ای است.

نمی دانم. باور کن نمی توانم اسم رویش بگذارم. حالت غریبی است.

این مسئله ماه هاست که ذهنم را مشغول کرده است.

بسیاری از اوقات، فکر عقب افتادن و جا ماندن از کاروان عظیم هستی، مرا سخت به وحشت می اندازد.

جهنم را احساس می کنم؛ در همین دنیا! اما به هر حال، تنها دل خوشی ام و اعتقاد راسخم به این کلام خداوندی است که:

«الذین جاهدوا فینا، لنهدینّهم سبلنا».

و این همیشه انگیزه زندگی ام بوده است؛

ولی در این قسمت نیز قله ای عظیم، همواره در جلوست که رسیدن به آن، نیاز به تلاش طاقت فرسایی دارد

و پیروزی نهایی انسان، در فتح و رسیدن به آن است و آن، «فینا» در این آیه است.


جستجو


وصیت شهدا
وصیت شهدا
آرشیو مطالب
لوگوی دوستان
ابزار و قالب وبلاگ
کاربردی
حدیث موضوعی ساعت فلش مذهبی جنگ دفاع مقدس
روزشمار فاطمیه
زیارت عاشورا
ذکر کاشف الکرب ذکر روزهای هفته دانشنامه عاشورا آیه قرآن تصادفی پخش زنده حرم حدیث موضوعی
روزشمار محرم عاشورا
دوشنبه 26 اسفند 1392 08:01 ق.ظ

روزگاری شهر ما ویران نبود                 دین فروشی اینقدر آسان نبود
صحبت از موسیقی عرفان نبود               هیچ صوتی بهتر از قرآن نبود
دختر را بی حجابی ننگ بود                  رنگ چادر بهتر ازهر رنگ بود 
هدیه بر رقاصه ها واجب نبود                 قدر عالم كمتر از مطرب نبود
پشت پا بر دین زدن آزاد گیست               حرف حق گفتن عقب افتاد گیست
بی تو منکر ها همه معروف شد               کینه توزی با دلی مکشوف شد 
در به روی رشوه گیران باز شد               دشمنی با نائلش آغاز شد         
بی تو دلهامان به جان آمد بیا                   کاردها بر استخوان آمد بیا
گوش کن اینک نوای جنگ را                 قصه ای از شهر بعد از جنگ را
قصه ای پرسوز تاب و التهاب                 قصه ای تلخ و سراسر اضطراب
قصه شهری که غرق درد بود                  آتش شهوت درونش سرد بود
شهر ما شب های خیبر یاد داشت               رمز یا زهرا و حیدر یاد داشت
شهر ما همت درونه سینه داشت                با شهادت اُنس دیرینه داشت
شهر ما روح خدا در دست داشت              صد هزاران عاشق سرمست داشت
ناگهان این شهر ما بی درد شد                  آتش غیرت درونش سرد شد
حال راز ها در شهر قصه چپ شد             پوشش خاکی لباس رپ شده
دیگر از جبهه در ین جا رنگ نیست           دیگر ان حال و هوای جنگ نیست
یا خمینی ای خلیل بت شکن                     خیز و بنگر فتنه های شهر من
جبهه و یاران من گم گشته اند                   غرق در نسیان مردم گشته اند
پس چه شد یاد پرستوهای جنگ                 یاد جبهه یاد ان خونین تفنگ
شهر من حجب و حیایت پس چه شد            ناله مهدی بیایت پس چه شد
ای بسیجی کو صفای جبهه ها                   کفر نگویم کو خدای جبهه ها
ای جماعت ناله ام را بشنوید                     درد چندین ساله ام را بشنوید
ای شما ان سوی آتش رفتگان                    ای شما آتش لیلا خفته گان
بنگرید این لکه های ننگ را                      فتنه های شهر بعد از جنگ را
عده ای با نامتان نان می خورند                  ای شهیدان خونتان را می خورند
جنگ رفت و شهر ما تاریک شد                راه وصل عاشقان باریک شد
شما رفته مردم ریایی شدند                       و بر خی دگر شیمیایی شدند
نه آن شیمایی که در جنگ بود                   نه ان گاز سمی که بی رنگ بود
همانانی که رنگ ریا می زنند                    و بر سینه سنگ خدا میزنند
همانانی که یادی زبن می کنند                    فضا را پر از ادکلن می کنند
به یک چک رشوه خور میشوند                 به یک حکم مسئول کل میشوند
همانانی که در بی حجابی تکند                   سزاوار یک قبضه نارنجکند
به سنگ تحاجم محک می شوند                 و مثل عروسک بزک میشوند
از اینها بپرسید که مهران کجاست               شلمچه حلبچه فاو و مریوان کجاست
از اینها بپرسید همت کیست                      از اینها بپرسید باکری که بود
از این ها بپرسید که بابایی که بود               جلال بارنامه واللهیاری که بود
کسی فکر گلهای این باغ نیست                   کسی مثل ان روزهای داغ نیست
همه ناگهان عافیت خو شدند                       و یک شب از این رو به ان رو شدند
کسی بر شهیدان سلامی نگفت                   رضای خدا را کلامی نگفت
بیایید که مردم بهتر شویم                         در این ابشار با خدا تر شویم
بیایید تجدید پیمان کنیم                             نگاهی به قبر شهیدان کنیم  

                   اللهم الرزقنا توفیق الشهاده فی سبیلک




کد آهنگ